Özleme Dair

Özledim seni...

Ayrılık yüreğimi karıncalandırıyor nicedir...

Beynimi uyuşturuyor özlemin...



Çok sık birlikte olmasak bile benimle olduğunu bilmenin bunca zaman içimi

nasıl ısıttığını yeni yeni anlıyorum.

Yokluğun, hatırladıkça yüreğime saplanan bir sızı olmaktan çıkıp mütemadiyen

bir boşluğa Sabahları seni okşayarak başlamaları akşamları her işi bir

kenara koyup seninle başbaşa konuşmaları

özlüyorum; oynaşmalarımızı, yürüyüşlerimizi, sevimli haşarılığını, çocuksu

küskünlüğünü...

Nasıl da serttin başkalarına karşı beni savunurken; ve ne kadar yumuşak, bir

çift kısık gözle kendini, ellerimin okşayışına bırakırken.

Gitmeni asla istemediğim halde, buna mecbur olduğunu görmek ve sana bunları

söyleyemeden 'git artık' demek.

'Beni ne kadar çabuk unutursan, o kadar çabuk kavuşacaksın mutluluğa' demek

sana ne de zor..

Seni görmemek ve belki yıllar sonra karşılaştığımızda bana bir yabancı gibi

bakmanı istemek senden...

yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime söz geçirmek...